Jeszcze w ogólniaku był taki Ktoś. Miał na imię Marcin, choć wszyscy mówili na niego „Mały” – trochę z przekory dla jego 180 cm wzrostu. Laureat olimpiady językowej, reprezentant szkoły w rozgrywkach piłki siatkowej. Pewny siebie, przystojny, dobrze ubrany. Ulubieniec nauczycieli, marzenie wielu dziewczyn. I moje. Choć nigdy nie zamieniłam z nim ani jednego słowa, wyobrażałam sobie, jaki jest: dowcipny, otwarty, inteligentny. Na tych wyobrażeniach się kończyło, bo „Mały” nigdy nie zwrócił na mnie uwagi. To było liceum.
Na studiach poznałam Tomka. Od razu przypadliśmy sobie do gustu; studiowaliśmy ten sam kierunek, często się widywaliśmy, mieliśmy podobne zainteresowania. Choć znajomi uważali nas za idealną parę, idealnie nie było. Tomek lubił się napić, a kiedy już się napił, tracił nad tym kontrolę. Alkohol był głównym powodem naszego rozstania. To były studia.
Po studiach był… szef i pierwsza praca. A po pracy – puste mieszkanie. Najbardziej bolały mnie te wieczory, kiedy mogłam przytulić się jedynie do poduszki. Albo te rodzinne spotkania, podczas których padały pytania: „A kiedy ty sobie wreszcie kogoś znajdziesz?” Jakby to wszystko było takie proste! 28 lat na karku, coraz mniej okazji do poznawania mężczyzn, a jak już jakiś się znajdzie, to najczęściej żonaty lub szukający tylko przygód.
Na Duet Centrum natknęłam się w Internecie; spisałam adres i telefon, ale nie miałam odwagi zadzwonić i zapytać. Karteczkę z danymi wrzuciłam w kąt, poszłam spać. Będąc kiedyś w centrum miasta, przypomniałam sobie o Duecie. Pomyślałam, że pójdę i zapytam. Zapukałam, wysłuchałam konsultanta i.. spontanicznie podpisałam umowę. W końcu raz się żyje! Chodziłam na spotkania, poznawałam mężczyzn. Odżyłam, zaczęłam bardziej dbać o swoją fizyczność. Przekonałam się, że nie tylko ja jestem samotna, uwierzyłam w siebie.
Nigdy nie zapomnę daty: 4 lipiec 2006 r. Najpiękniejszy i najbardziej zaskakujący dzień w moim życiu. Idąc na spotkanie z kolejnym kandydatem, dostałam smsa: „Czekam na ciebie w niebieskim swetrze i jasnych spodniach”. Weszłam do knajpki, w której się umówiliśmy, rozejrzałam się i pod oknem dostrzegłam niebieski sweter. Nie uwierzycie, kto był jego właścicielem?! Marcin! Tak, ten „Mały” z mojego liceum! Dla pewności rozejrzałam się jeszcze raz wokół, ale innego niebieskiego swetra nie było… Moje marzenie sprzed tak wielu lat stało się rzeczywistością. Nie zmienił się wiele, może trochę zmężniał. Te same oczy, ten sam uśmiech, który zawsze przyprawiał mnie o zawrót głowy. Nie poznał mnie wcale, ja zaś znałam każdy szczegół jego twarzy na pamięć. Marcin znalazł się w biurze z tych samych powodów co ja; po różnych życiowych zawirowaniach został sam, a szara codzienność nie dawała mu zbyt wielu okazji do poznawania kobiet i zawierania z nimi znajomości.
Duet Centrum skrzyżował nasze drogi, spełnił moje marzenie. Spotykamy się już trzy lata, planujemy wspólną przyszłość. Jestem przekonana, że gdyby nie Duet, nigdy już nie spotkałabym Marcina.
Życzymy Duetowi jak najwięcej takich listów od szczęśliwych par, bo to dla Was najlepsza rekomendacja!
Karolina i Marcin